Who am I?
 ฉันคือใคร?

นี่ใครกันหว่า..คงเป็นคำถามที่ทุกคนที่ผ่านเข้ามาหน้านี้ถามขึ้น ก่อนอื่นไม่ว่าจะบังเอิญผ่านมาหรือตั้งใจจิ้มเข้ามาก็ขอสวัสดีทุกคนนะคะ คนเรียกฉันว่าโซเนียหรืออีกชื่อเล่นนึงก็คือซอฟท์..ซอฟท์ที่พอบอกชื่อจบปุ๊บ ต่างก็ต้องร้องห๊ะ!! มันซอฟท์ตรงไหน

ฉันเป็นผู้หญิงธรรมด๊าธรรมดาคนนึงที่ชอบเดินทางเท่านั้น! เท่านั้นจริงๆ นอกจากความกล้าเที่ยวของฉันที่ดูจะมีอะไรพิเศษซ่อนอยู่บ้าง นอกนั้นก็ธรรมดาจริงๆค่ะ ฉันชอบเดินทางไปยังที่ต่างๆที่ทำให้ฉันได้ตาโตร้องว้าว เพราะไม่เคยเห็น,,ที่ต่างๆที่ฉันนั้นไม่เคยไป ที่ต่างๆที่ว่านั้น ที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรม ผู้คน ประวัติศาสตร์ แบบนั้นแหละ!!หลงรักเลยค่ะ ปล.ขอไปกับเป้สะพายหลังเท่านั้นนะคะไม่ถูกโฉลกกับเป๋าลากเท่าไหร่ 😛

Here’s what’s really up?
จริงๆคือ…

ถ้าอยากรู้ความจริงก็อ่านต่อ
ก่อนหน้านั้นฉันคือเด็กวัยรุ่นกระจอกๆคนนึงหาทางดิ้นรนใช้ชีวิตให้รอดตายไปวันๆ+พร้อมกับเรียนรู้สารพัดความห่าเหวที่ชีวิตพัดพาเข้ามาในเวลาเดียวกันและจนวันนึงฉันก็เกิดตั้งคำถามขึ้นมาว่า “เรามีชีวิตไปทำไมกันเนี่ย”
ถ้าจะให้ฉันเกิดมาเหนื่อยและน่าเบื่อขนาดนี้,ใจฉันร้องหาสิ่งเดียวเลยก็คือการเดินทางไปไกลๆที่ไม่มีใครรู้จักเพื่อที่อยากจะรู้สึกอย่างอื่นบ้างเช่น”จะรอดตายยังไงดีนะ”ฉันรู้ว่ามันฟังดูแปลกและดูไม่เกี่ยวกับการหาความหมายของการมีชีวิตเอาเสียเลยแต่นั่นแหละมันก็เป็นฉันที่ทุกคนเห็นในตอนนี้ การผจญภัยจึงเกิดขึ้นตั้งแต่นั้นและเสมอมา และความลับนึงที่ไม่มีใครรู้เลยคือฉันไม่ได้ตั้งใจอยากให้ใครมารู้จักแต่เอาน่าโชคชะตามันเหวี่ยงมาแล้วนี่ 

Sonia in lost world
 เกิดขึ้นมาได้อย่างไร?

คุณว่าไหมบางทีมนุษย์อาจจะเกิดมาเพื่อทำอะไรสักอย่าง
อย่างของฉันก็มาเล่าเรื่องบ้าๆบาๆให้คุณได้นั่งยิ้มสักสองวิก็เป็นได้ เอาล่ะนี่คงเป็นคำถามที่น่าถามมากแต่ไม่มีใครกล้าถาม Sonia in lost world คือยังไง เกิดมาได้อย่างไร ทำไมชื่อนี้ ทำไมมาเขียนเล่านั่นนี่ล่ะ

คืองี้.. ชื่อ Sonia in lost world นั้นมีที่มาเบสิคม๊ากชื่อมาจากฉันนั้นคลั่งไคล้หนังผจญภัยอย่างอินเดียน่าโจนส์มาตั้งแต่เด็กและมีตอนนึงคือThe lost world ดูน่าค้นหาดีก็เลยเอามาประกบกะชื่อตัวเองและกลายเป็นชื่อนี้…ซึ่งใช้ชื่อนี้ใน Instagram มาโดยตลอดแบบไม่ได้คิดอะไร
พอจำเป็นต้องตั้งชื่อเพจก็เลย บู้มม! ชื่อนี้แหละ
ขี้เกียจคิดละ 

Soniainlostworld ในวันนึงที่หลายคนได้รู้จัก..นั้น
มีที่มาเดียวก็คือโทรศัพท์หาย!!วินาทีที่ฉันรู้ว่าฉันจะไม่ได้โทรศัพท์เครื่องเดียวที่ฉันมีระหว่างเที่ยวอยู่คืน(ฉันผู้ไม่มีกล้องถ่ายรูป),มือของฉันจับราวรถไฟที่มีหัวรูปมิคกี้เมาส์สุดน่ารักก้มลงมองพื้นอย่างหงอยๆใช่ฉันกำลังไปเที่ยว..และฉันเพิ่งจะรู้สึกถึงคุณค่าของรูปถ่ายที่ชอบถ่ายโน่นนี่ไปเรื่อยระหว่างทางโดยเฉพาะถ่ายรููปเท้าของตัวเองใจหาย
เสียดายมากแต่ก็คิดว่าเอาน่าในเฟสบุ๊คยังพอมีอัพทิ้งไว้บ้าง..แต่หลังจากนั้นไม่นานเฟสบุ๊คก็ล็อกอินเข้าไม่ได้อีกเลยโอ้โหซวยชะมัดสุดท้ายไม่ทราบเหมือนกันว่าอะไรดลใจ บอกว่าสร้างเพจสิเอาไว้อ่านตอนแก่สมมุติว่าล็อกอินไม่ได้ก็เข้าไปดูได้อยู่ดีแหละ เออว่ะเจ๋ง นับแต่นั้นมาฉันก็มีงานเพิ่มมาอีกอย่างนั่นก็คือ “อย่าลืมบันทึกชีวิตของแกล่ะ” 
      

How do I started my journey ?
ฉันเริ่มเที่ยวยังไง

คำตอบคือง่ายมาก55 ฉันเริ่มเที่ยวเหมือนคนจนเที่ยวแหละฉันไม่ได้มีอุปกรณ์หรูหราใช้ของแพงอะไรเพราะตอนนั้นไม่รู้จักอะไรเลยมีแค่ประเป๋าเป้ เป้ที่ชอบมาตั้งแต่วัยรุ่น(เป้ที่แบบต้องต้องแอบพ่อไปซื้อที่ร้านมือสองแล้วก็วาดฝันไว้ต่างๆนาๆว่าต้องสะพายเป้ไปเที่ยวแบบในหนัง)พอมีเป้กับใจเงินนิดหน่อยกับแผนการเงินที่พอจะคิดออกว่าจะหาเพิ่มยังไงได้บ้างระหว่างเดินทางให้พอมีสายป่านให้ฉันรอดชีวิตไปได้วันต่อวัน และฉันนั่งคำนวนมาแล้วเปรียบเทียบอย่างดิบดีว่าถ้าเลือกจะตั้งหลักปักฐานค่าใช้จ่ายในแต่ละวันออกมาพอๆกับฉันเลือกไปนอนโฮสเทลและกินของถูกๆประทังชีวิตไปวันๆได้เลยแหละ..ซึ่งแน่นอนฉันเลือกแบบที่สอง เมื่อมีจุดประสงค์แล้วมีความสมเหตุสมผล(ของตัวเอง)แล้ว ฉันก็ออกไปเลย แพลนมีบ้างไม่มีบ้าง ส่วนมากจะไม่มี หาแค่วันต่อวัน วันนี้จะนั่งรถไปไหน พอจะนอนถูกๆที่ไหนได้บ้างคิดแค่นี้แหละถ้าเหนื่อยก็อยู่ที่เดิมหลายวันหน่อย มีกูเกิ้ลเป็นเพื่อน เริ่มพูดคนเดียวและ การแขวนกล้วยไว้ที่กระเป๋าก็ดูจะไม่ใช่เรื่องแปลกในหมู่คนเที่ยวแบบเดียวกัน

    

“โซเนียสาวใต้ที่เกิดเมืองเหนือหน้าตาจีนๆชื่อซอฟท์ๆแต่รักการเดินทางแบบไม่กลัวความฮาร์ดคอร์เลยสักนิดถ้าไม่ติดอะไรก็อยากจะไปให้ครบทุกประเทศในโลกนี้เลย”

— Sonia

Divi Pet Shop